ข้างบ้านน่ะตัวแสบ (จบ)

posted on 04 Oct 2008 00:20 by skysonatapjj

 

 

วันนั้นทั้งวัน  สมองไอ้นิคเลยทำงานหนักเพราะต้องเรียนไปด้วย  กัดฟันกรอดๆคิดแผนเอาคืนไส้เดือนคณะไปด้วยพร้อมๆกัน     เหนื่อย !!  แต่บ่ยั่น    แค้นนี้ใหญ่หลวงนัก 

 

และทันทีที่วิชาสุดท้ายเสร็จสิ้น  ผมก็รีบไปนั่งรอไอ้เชนอยู่ที่ซุ้มตามคำสั่งอย่างไม่มีบิดพลิ้ว   จริงจริ้ง   ก็ผมกลัวคำขู่มันจะแย่   ยังไงๆผมก็ต้องทำตามที่มันบอกอยู่แล้วล่ะ   หึ หึ


 

 

“นั่งยิ้มไรคนเดียววะ”  


 

 

นางงามกินเด็กที่ตอนนี้ได้กินเด็กสมชื่อเดินหลั่นล้าเข้ามาหาโดยมีไอ้น้องเทมตามต้อยๆในฐานะแฟนหมาดๆ   ไม่รู้มันสองคนไปตกลงปลงใจกันตั้งแต่ตอนไหน  ไอ้ปิ่นดาววิศวะคอมฯเลยคว้าเอาเดือนสถาปัตยฯปีนี้ไปครองได้เป็นผลสำเร็จ   สร้างความชอกช้ำระกำใจให้ไอ้นกเอี้ยงไปน้อยนิดเท่านั้นเพราะตอนนี้น้องรหัสผมมันเปลี่ยนใจไปกรี๊ดเดือนนิติฯแทนแล้ว  เอากับมันสิ


 

 

“เปล่า”  ตอบพร้อมกับยิ้มหึหึให้เพื่อนไปอีกสองทีติดๆ   หึ หึ

 

 

“เปล่าอะไร  ก็เห็นอยู่ว่ายิ้ม  ยิ้มโรคจิตอีกต่างหาก”    ดูมัน  ว่าซะเสียหมด

 

 

“ก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่า”  

 

 

“คิดถึงเชนใช่มะ”  

 

 

ขี้เกียจพูดมากเลยพยักหน้าไปส่งๆตัดความรำคาญ   เออ  กุคิดถึงมัน  แต่คิดถึงหนี้แค้นนะว้อย

 

 

“จริงดิ   คืนดีกันแล้วเหรอวะ” 

 

 

ไอ้ปิ่นทำตื่นเต้นเข้ามากอดไหล่ผมแล้วก้มลงกระซิบข้างหูอีก   เฮ้ยๆ อย่ามาๆ    ทำแบบนี้เดี๋ยวกุไขว้เขวนะเว้ย   นั่นๆ  ไอ้น้องเทมทำมาเหล่แบบเคืองๆอีก   หึงล่ะสิมรึง   

 

 

“แล้วคิดว่าไงล่ะ”   ไอ้นิคไม่ตอบ แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มถามกลับ

 

 

ไอ้ปิ่นเอานิ้วจิ้มๆพลาสเตอร์ลายพูห์แบร์สีหวานแหววที่ปิดรอยฟันของไอ้เชนบนผิวเนื้อซอกคอของผมเล่น   ก็ของไอ้นางงามมันให้มาเมื่อเช้านี้นั่นแหละครับ   ตอนสังเกตเห็นรอยครั้งแรกมันก็กรี๊ดกร๊าดใส่ด้วยความตื่นเต้นก่อนจะบริจาคพลาสเตอร์ให้ผมด้วยเหตุผลว่ามันเห็นแล้วสยิวกิ้วเขินแทน   จะมาเขินทำซาก   กุแค้นจะตายอยู่แล้วเนี่ย 

 

 

“คิดว่ายัง   แล้วก็คิดว่ามรึงกำลังวางแผนบ้าบออะไรสักอย่างอยู่น่ะสิ”  ทำหน้ารู้ทัน

 

 

“รู้ใจกันอย่างนี้  มาให้จูบสักทีสองทีม่ะ” 

 

 

กำลังเครียดๆกับเรื่องไอ้เชนแต่พอเห็นไอ้น้องเทมทำท่านั่งไม่ติดเพราะหวงแฟนเลยนึกสนุกแกล้งแหย่มันไปนิดๆหน่อยๆ

 

 

“ไม่ใช่ไม่เต็มใจนะ  แต่ตอนนี้ทางไม่สะดวก  เอาเป็นว่าติดไว้ก่อนแล้วกันสองจุ๊บ  ไว้รอให้ก้างไม่อยู่ก่อนแล้วเดี๋ยวพี่ไม่ต้องน้องทำเอง” 

 

 

พูดเล่นๆแต่ไอ้ปิ่นมันดันทำท่าจะเอาจริง  หัวเราะคิกคักทำตาวิบวับใส่ผมอีก  ทำไมเพื่อนกุแต่ละคนมันไม่ค่อยจะเต็มเลยวะ 

 

 

กำลังทำหวานใส่ไอ้ปิ่นแหย่ไอ้น้องเทมเล่นสนุกๆฆ่าเวลาแถมคลายเครียดได้อีกตามประสาไอ้นิคขี้แกล้ง  ผมก็ถูกขัดจังหวะเพราะแรงคว้าไหล่จากทางด้านหลัง   นั่นล่ะ  คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากไอ้คนนั้นล่ะ  สม !!   นี่คงจะคิดว่าผมมีอะไรกะไอ้ปิ่นอีกล่ะสิ  

 

ตั้งใจหันไปจะด่าให้เจ็บๆแต่โชคดียั้งปากไว้ทัน  ก็มือที่วางอยู่บนบ่าของผมมันมองยังไงก็ไม่น่าจะใช่ลักษณะมือของไอ้มนุษย์ตัวผู้ไปได้น่ะสิครับ 


 

 

“อ้าว  น้ำหวาน  มาคนเดียวเหรอ” 

 

 

ไอ้ปิ่นแซงหน้าผมชิงทักทายน้ำหวานก่อนทั้งที่มันไม่ได้ไปรู้จักมักจี่กับเขาสักนิด  

 

 

“นี่ปิ่นเพื่อนผมเองน้ำหวาน” เห็นสีหน้าแปลกใจของอีกฝ่ายไอ้นิคเลยต้องแนะนำเสียหน่อยครับ

 

 

“อ๋อ  ปิ่นเพื่อนนิคที่เชนเคยเล่าให้ฟังนี่เอง  หวานนึกว่าแฟนนิคเสียอีก  ค่อยโล่งอกหน่อย” 

 

 

น้ำหวานยิ้มน่ารักตามประสาสาวสวยมีน้ำใจไร้พิษภัยแอบแฝง  แต่ดูเหมือนไอ้ปิ่นมันจะไม่คิดอย่างนั้นน่ะสิครับ  ทันทีที่แม่คุณได้ยินชื่อไอ้เชนจากปากของสาวมนุษยฯอิ้ง  ออร่าอำมหิตงี้แผ่ซ่าน  ส่วนผมก็ได้แต่งงๆกับคำว่าโล่งอกของแฟนใหม่ไอ้เชน  โล่งอกทำไม  ไอ้ปิ่นไม่ใช่แฟนผมแล้วมันน่าโล่งอกตรงไหน  ไอ้นิคไม่อันเดอสแตนด์อย่างแรงครับคนสวย

 

 

“ไม่ต้องโล่งอกหรอกหวาน  นิคมันไม่ว่าง  มีแฟนอยู่แล้ว  รักกันม้ากมาก แค่ตอนนี้กำลังงอนๆง้อๆกันอยู่  ถ้าหวานอยากรู้ก็ลองถามเชนดูสิ  สองคนนี้เขาสนิทกันม้ากมาก” 

 

 

ทั้งที่ไอ้นิคยังงงๆอยู่กับคำว่าโล่งอกของน้ำหวานบวกอาการมึนๆจากคีย์เสียงคำว่าม้ากมากของไอ้ปิ่นแต่ไอ้เพื่อนผมมันเก๊ทไปแล้วครับ    ลืมไปว่ารายนี้มันจีเนียส  เดาว่าสมัยเด็กแม่คงให้กินปลามีโอเมก้าสามแถมโด๊ปซุปไก่แทนกล้วยบดซีรีแล็ค  มาตอนนี้มันเลยเข้าใจคำว่าโล่งอกของน้ำหวานแบบไปไหนไม่รู้แถมไปแบบกู่ไม่กลับอีกต่างหาก   ก็ดูสิครับ  ทำหัวเราะเสียงสูง  มองแล้วรู้สึกถึงประกายไฟแปล๊บปล๊าบออกจากลูกกะตาของมันยังไงก็ไม่รู้   เฮ้ยๆ   เพื่อนปิ่น  เก็บอาการหน่อย  รังสีการฆ่าฟันของเพื่อนรุนแรงเหลือเกินว่ะ

 

ไอ้นิคเหงื่อตกปวดตับ  รีบดึงแขนไอ้ปิ่นไว้กลัวมันจะจับแฟนใหม่ไอ้เชนขย้ำคอเสียก่อน 

 

 

“มรึงดูสิ  เห็นหงิมๆติ๋มๆงี้  แต่พอมรึงบอกไม่มีแฟนล่ะทำยิ้มเชียว  มีเชนอยู่แล้วทั้งคนยังคิดจะกิ๊กมรึงอีก   อย่างนี้เอาไว้ไม่ได้แล้ว  ไม่ต้องมาห้าม  เดี๋ยวกุจะแย่งเชนคืนมาให้เอง” 

 

 

เข้าใจไปถึงแกแล็คซี่ไหนแล้ววะ   ไอ้นิครีบคว้าแขนเพื่อนไว้ก่อนมันจะกระโจนเข้าล้วงตับน้ำหวาน  

 

 

“คิดมากน่ามรึง  ใจเย็นสิวะ”

 

 

“ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว  ไม่เคยได้ยินเหรอวะ  สุภาษิตไทยเสียทองเท่าหัวน่ะ  มรึงเฉยไว้เดี๋ยวกุจัดการให้”

 

 

ฮูยยยย  เพื่อนปิ่น  กุสุดแสนจะซาบซึ้งแต่อย่าลำบากเล้ยยย   ยังดีนะครับที่มันไม่ต่อสุภาษิตไทยที่ว่าให้ครบจบประโยค  ไม่งั้นไอ้นิคคงแสลงพิลึก 

 

 

กำลังกระซิบกระซาบคุยกันอยู่ผมก็ถูกสะกิดไหล่อีก  

 

 

“มีปัญหาอะไรรึเปล่า  ให้หวานช่วยก็ได้นะ”

 

 

ยิ้มใสซื่อไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวมาให้อีก  เพราะงี้ไอ้นิคถึงเกลียดสาวสวยตรงหน้าไม่ลงเสียทีไงครับ   

 

 

“ไม่มีอะไร  คือเราแค่กำลังปรึกษาเรื่องงานกลุ่มกันนิดหน่อยน่ะ”

 

 

แหลสดไม่งอกกระเทียมเจียวเยอะๆครับ   ผมได้แต่หัวเราะแหะๆกลบเกลื่อน   รังสีอำมหิตจากไอ้ปิ่นยังแผ่ซ่านต่อเนื่อง   และคงด้วยความรำคาญ  ไอ้ดาวยั่วโมโหเลยผลักมือไอ้นิคที่พยายามดึงตัวมันไว้ออกแล้วล็อคคอผมแน่น   แถมยังก้มลงกระซิบขู่ว่าไม่ให้พูดมาก  ปล่อยให้มันจัดการเอง   แมนได้อีกเพื่อนปิ่น  นู่น  แฟนมรึงยืนหน้าบูดเป็นตูดรออยู่นู่นแล้ว

 

ท่าทางไอ้ปิ่นจะสนุกสนานสำราญใจกับการพยายามทำให้น้ำหวานรู้ว่าผมกับไอ้เชนสนิทกันแค่ไหนจนลืมไอ้น้องเทมไปซะสนิท  ฟากคนสวยต่างคณะก็ไม่ได้รู้ตัวเลยครับว่าโดนไอ้นางงามกินเด็กหมายหัวเข้าแล้ว  ได้แต่ยิ้มเออๆออๆรับคำไปกับไอ้ปิ่นทุกครั้งที่มันย้ำคำว่า  นิคกับเชน  หรือไม่ก็เชนกับนิคอยู่นั่นแหละ  เฮ้อ...ปวดเฮดดีแท้


ยังดีที่ไอ้ตัวต้นเหตุมันยอมโผล่มาเสียที   ไม่อย่างนั้นไอ้ปิ่นมันอาจจะของขึ้นจกไส้ล้วงตับน้ำหวานเพราะความไม่เก็ทของสาวมนุษยฯอิ้งแสนซื่อก็ได้

 

 

“กว่าจะมาได้นะเชน  ปล่อยให้นิครอตั้งนานเนี่ย  นัดกันไว้กี่โมงทำไมไม่ตรงเวลา”  

 

 

พอไอ้เชนโผล่มา เพื่อนปิ่นที่รักก็เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกชิงลงมือจู่โจมก่อนทันที   นั่งยังไม่ทันจะร้อนก้นมันก็ใส่ไข่หาว่าผมรอนาน  ไม่พอมันยังย้ำคำว่านัดกันไว้ดังๆให้น้ำหวานได้ยินอีก 

 

 

“พอดีติดคุยงานกับจารย์ธี”

 

 

ไอ้เชนทำเนียนมายืนแทรกกลาง กันไอ้ปิ่นที่ยืนกอดคอผมอยู่ให้ออกห่างจากกัน   ไอ้นางงามก็เหมือนจะรู้ใจไอ้โย่ง  ถอยออกไปยืนข้างๆแฟนเด็กของมันแล้วแสยะยิ้มสะใจเยาะเย้ยส่งไปให้น้ำหวานอีก   เอาเข้าไป  ตกลงใครเป็นแฟนเก่าไอ้เชนกันแน่วะ  กุชักสับสนแล้วนะเนี่ยไอ้ปิ่น


 

 

“อีกอย่างก็ไม่คิดว่าคนบางคนจะมานั่งรอก่อนแบบนี้ได้  นึกว่าจะหนีกลับบ้านไปแล้วซะอีก”  


 

 

มีกัดกุอีกนะมรึง  ไอ้นิครีบเอนตัวหนีเมื่อมือของไอ้เชนที่กอดไหล่ผมอยู่เปลี่ยนมาลูบต้นคอเบาๆตรงที่มันฝากรอยไว้  เดี๋ยวเถอะ  เดี๋ยวกุมีอารมณ์ขึ้นมาจะเอาหน้าแข้งลูบก้านคอมรึงบ้าง  นู่น  คนของมรึงอยู่นู่น  น้ำหวานไง 


 

 

“แล้วไอ้บูมล่ะหวาน”  

 

 

ไอ้เชนหันไปถามแฟนใหม่ของมัน  แต่มือก็ยังแอบลวนลามแทะโลมผมไปด้วย   เอาไงดีวะ จะทำสะบัดสะบิ้งใส่ก็ทุเรศตัวเองไปหน่อย  หรือจะสวมบทโหดฮุกขวาเข้าท้องน้อยมันก็คงไม่ดีเท่าไหร่  น้ำหวานยังอยู่   เดี๋ยวไอ้เชนมันตายแล้วน้ำหวานร้องไห้  ผมยิ่งเป็นคนดี  แพ้น้ำตาเด็กสตรีและคนชราอยู่ด้วย

 

ไอ้นิคเลยได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นคนปวดตับ   ปล่อยให้มันได้ใจไปก่อนแล้วกัน 

 

ว่าแต่ว่า  ทำไมไอ้โย่งมันถึงได้เฉยสนิทอย่างนี้นะ   นี่ไม่แปลกใจเลยรึไงที่เห็นน้ำหวานมาอยู่กับผมได้   หรือว่าน้ำหวานจะโทรบอกมันก่อนหน้านี้แล้ว  

 

ผมยังคงคิดไม่ตกกับท่าทีของไอ้เชน  ส่วนไอ้ปิ่นก็ยังพยายามดิ้นรนชักลากบทสนทนาทุกอย่างให้เข้าสู่ความหมายที่ว่าผมกับไอ้เชนเป็นอะไรกันเพื่อให้น้ำหวานรู้ตัว   กระทั่งไอ้น้องเทมทำหน้างอขั้นหนักใส่   ไอ้นางงามฯ เลยต้องล่าทัพบอกขอตัวไปทำธุระก่อน 

 

ทีนี้ล่ะกุ   สบโอกาสเหมาะเว้ย   ไอ้ปิ่นไปแล้ว  น้ำหวานก็ไม่ทันมอง  ขอสักหน่อยเหอะ  ว่าแล้วก็เงื้อแขนแทงศอกเข้าสีข้างไอ้เชนแบบเน้นๆ   กะว่ากรรมการกดคะแนนแน่ๆคราวนี้ 

 

 

“เผลอเป็นไม่ได้เลยนะไอ้ตัวแสบ”