ข้างบ้านน่ะตัวแสบ 21.2

posted on 05 Jul 2008 19:13 by skysonatapjj

 

 

คำเตือน  -  อย่าอ่าน !!!  ถ้าไม่อยากค้าง  555 

 

 

 

เพราะหลายคนเสนอ อิป้าเลยต้องสนองเสียหน่อย  เอาไปก่อน 70%  ส่วนอีก 30% ที่เหลือไว้รออารมณ์ดีก่อนแล้วจะรีบมาต่อ  

พอดีช่วงนี้อารมณ์บ่จอย  รำคาญเจ้านาย  ไม่รู้จะขี้บ่นไปโอลิมปิคหรือไงฟระ กลับมาถึงบ้านเลยเซ็ง  สมองตีบตัน  ไร้แรงบันดาลใจ  

 

 

พี่แกเล่นบ่นซะจนความหล่อลดลงเหลือศูนย์  พลังจิ้นอิป้าจุใจเลยหมดตาม   ใครค้างไปโทษเจ้านายนู่น  (หาข้ออ้างได้ตลอดเลยอิป้า)

 

 

 

---------------------------------

 

 

เสียงโห่ฮาของพวกผู้ชายมีเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยแต่ก็เปรียบดั่งสมบัติของเราชาววิดวะปนมาด้วยเล็กๆ   เมื่อเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์จากจากนักร้องบนเวทีอินโทรขึ้นมาพร้อมกับที่ไอ้น้องเทมทำหน้าเขินๆ เดินถือเค้กออกมาให้ไอ้นกเอี้ยง   ท่าทางอึ้งๆตามมาด้วยอาการเขินอายจากเจ้าของวันเกิดทำเอาผมขำจนน้ำตาไหล  ไอ้นกเอี้ยงหน้าแดงจัดอ้ำอึ้งพูดแทบไม่เป็นคำเมื่อไอ้น้องเทมวางเค้กลงบนโต๊ะแล้วบอกให้สาวเจ้าอธิษฐานขอพรก่อนจะเป่าเทียน


 

 

“เฮ้ยๆ  เค้กวันเกิดนะ  ไม่ใช่เค้กแต่งงาน” 

 

 

พี่กวางแซวซะจนมีดตัดเค้กร่วงผล็อยจากมือไอ้นกเอี้ยง  โห  ถึงกับมือไม้อ่อนเหรอน้องพี่   ผมยังนั่งหัวเราะไม่เลิก   ทีนี้ไอ้น้องเทมเลยต้องทำหน้าที่สุภาพบุรุษช่วยน้องรหัสผมตัดเค้กแจกพี่น้องผองเพื่อนจนครบ

 

 

“พี่นิคได้เค้กยัง ?”  ไอ้น้องเทมถามแล้วทำท่าจะตัดเค้กให้เพราะไม่เห็นจานเค้กของผม 

 

 

“ไม่เป็นไรๆ พี่กินกับไม้น่ะ  พอดีไม้เขาไม่ค่อยชอบกินของหวานเท่าไหร่  เอามาเยอะเดี๋ยวกินไม่หมด” 

 

 

ไอ้น้องเทมพยักหน้ารับรู้  แต่ไอ้พี่เจ๋งนี่สิครับ  หาเรื่องได้ตลอด   เป็นอะไรของมันวะ

 

 

“สงสัยจะกลัวอ้วน  เดี๋ยวหุ่นไม่ดี 55”  ทำหน้ากวนส้นเชียวพี่ผม

 

 

“เปล่า  แค่กินเยอะๆแล้วมันเอียน”  ไม้ย้ำคำว่าเอียนใส่จนพี่เจ๋งหน้ายักษ์อีกรอบ

 

 

“ไอ้นิค  มรึงฟังเด็กมรึงพูดกับกุนะ”  ฟ้องครับ  มีฟ้อง

 

 

“ผมก็เห็นน้องมันอยู่เฉยๆของมัน  มีแต่พี่เจ๋งนั่นแหละ”

 

 

“เข้าข้างกันนะมรึง”  พี่เจ๋งเปลี่ยนเป้าหมายจะกินหัวไอ้นิคแทนแล้วถ้าพี่ต้าไม่เบรคไว้เสียก่อน

 

 

“เอ้าไอ้นี่หนิ  ก็น้องมันเด็กไอ้นิค  ส่วนมรึงมันแค่พี่รหัส  เขาจะเข้าข้างกันก็ไม่เห็นแปลก  มรึงมานี่เลยมาชนแก้วกับกุดีกว่า  ดับไฟในตามรึงหน่อย  เร็วๆ ไอ้ขี้อิจฉา”

 

 

สองหนุ่มรุ่นพี่เลยเปิดศึกรอบสองให้น้องๆได้นั่งกินเค้กไปขำไป  ส่วนไอ้นิคก็นั่งงงกับคำพูดพี่ต้า   พี่เจ๋งอิจฉา  อิจฉาอะไร  อย่าบอกนะว่าอิจฉาไอ้น้องไม้ที่ผมสนใจมันมากกว่า  ไม่ใช่ละ  พี่เจ๋งไม่ได้เป็นพี่รหัสอันแสนประเสริฐเลิศล้ำถึงจะต้องมาหวงไอ้นิคสักหน่อย

 

หันไปมองหน้าน้องไม้ที่กำลังตักเค้กเข้าปากแล้วจู่ๆก็เหมือนมีหลอดตะเกียบประหยัดไฟสว่างขึ้นในหัว  เห็นหน้าน้องแล้วปิ๊งเลยครับ  แต่ปิ๊งไอเดียนะ  ไม่ได้ปิ๊งน้อง  อย่าเพิ่งเข้าใจผิดกันไปไกลล่ะ

 

 

“จะกินเค้กเหรอพี่นิค”

 

 

ไม้ส่งจานเค้กมาให้ผมที่อยู่ๆก็มองหน้าน้องแล้วฮาขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล 

 

 

มองหน้าตาน่ารักของคนที่กำลังยื่นจากเค้กมาให้ผมก็ชักเข้าใจคำพูดของพี่ต้าละ  ถ้าพี่เจ๋งไม่อิจฉาน้องไม้ที่ผมสนใจน้องมากกว่า   คำตอบก็เหลืออย่างเดียวว่า   พี่เจ๋งอิจฉากำลังน้องรหัสสุดหล่อคนนี้นี่เอง  โธ่เอ้ย พี่ผม   ชอบเขาก็ไม่บอกดีๆ  ทำอะไรงี่เง่าเป็นเด็กแกล้งกันไปได้

 

 

“หน้าไม้มีอะไรติดอยู่เหรอพี่นิค   ถึงได้มองแล้วหัวเราะไม่หยุดอย่างนี้น่ะ” 

 

 

ทำหน้างอเล็กๆใส่ผมอีกต่างหาก  จะน่ารักไปไหนวะ

 

 

“เปล่า   แค่กำลังคิดว่าไม้น่ารักดี”

 

 

สาบานเลยว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลย  แค่พูดไปตามที่เห็นเท่านั้นเอง  แต่ก็นั่นแหละ  เพราะพูดไปตามที่เห็นแต่ไม่ได้คิดให้ดีเสียก่อนเลยโดนโห่จนหูแทบแตก   ไอ้พี่ต้าทำเสียงกิ๊วก๊าววิ้วว้าวทำแซว  ส่วนพี่เจ๋งก็ทำหน้าหมือนจะอ้วกใส่น้องรหัส  


 

 

รีบกินแล้วรีบกลับไปจีบกันที่บ้านป่ะ  ฮูย  อะไรจะหวานกันขนาดนั้นนนน  ไอ้นิค”

 

 

พี่ต้ามีกัด  พี่เอก็เตรียมจะเป็นลูกคู่ให้แต่ยังไม่ทันจะอ้าปากก็มีอันต้องเงียบกันทั้งโต๊ะ  

 

 

 

เคร้ง !!!

 

เสียงเหมือนคนชนโต๊ะแล้วถ้วยจานแก้วน้ำช้อนส้อมอะไรทั้งหลายแหล่กระทบกันดังสนั่นลั่นโต๊ะก่อนที่ไอ้เชนจะขอโทษยิ้มๆท่ามกลางสีหน้างงๆของชาววิดวะ   ใช่ครับ   ไอ้เชนมันกำลังยิ้ม   ถึงปากจะยิ้มสวยดูน่ามอง   แต่สำหรับผม  แววตาของมันที่จำเพาะเจาะจงมองมาที่ไอ้นิคนี่แทบจะฆ่ากันให้ตายไปตรงนี้เลยครับ  ยิ้มสยองจริงๆ

 

 

“ขอโทษครับ  พอดีเข่ามันไปโดนโต๊ะ”  ยิ้มๆทำเสียงเย็น 

 

 

“อะไรวะ ยังไม่ทันไรเมาแล้วเหรอมรึง” 

 

 

พี่เอก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา  หัวเราะฮ่าๆตามประสาคนอารมณ์กรึ่มๆได้ที่  แล้วรินเบียร์เพิ่มให้ไอ้เชนอีกจนเต็มแก้ว

 

 

 

 

ถึงตั้งใจว่าจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ความรักครั้งนี้หลุดมือไป   แต่ไอ้นิคก็ยังคงเป็นไอ้นิคอยู่วันยังค่ำ แม้จะอยากคืนดีกับไอ้โย่งมากแค่ไหนแต่ผมก็ไม่ยอมประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเสียฟอร์มขอโทษมันก่อนอีกแล้ว  ผมยังคงเป็นไอ้นิคที่ถึงจะรักแค่ไหนแต่เรื่องแค้นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง  รักก็ส่วนรัก  แค้นก็ส่วนแค้นครับ  เราต้องแยกให้ออก  เหอๆ

 

ก็จะไม่ให้แค้นได้ยังไง   คิดดูสิ    ผมอุตส่าห์ง้อด้วยจูบหวานๆ  และทั้งที่มันก็ทั้งกอดทั้งจูบตอบซะจนผมใจหายคอแทบไม่ออก  สมยอมไอ้นิคซะขนาดนั้น   แต่หลังจากนั้นไอ้โย่งเชนมันดูเหมือนจะได้สติรีบผละออก   มิหนำซ้ำยังไม่พูดไม่จาเดินหนีเข้างานไป   ทิ้งให้ไอ้นิคยืนคว้างด้วยความโมโหอยู่ตรงนั้น   เอี้ยยยยเชน   กุอุตส่าห์ยอมอ่อนข้อให้ขนาดนี้มรึงยังทำหยิ่งอีก  เดี๋ยวปั๊ดตบจูบแล้วฉุดกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยมรึง

 

และพอเข้ามาในงานแล้วบังเอิญทำหวานใส่น้องไม้แบบไม่ตั้งใจ   ผมก็ได้รู้สึกสะใจเมื่อเห็นว่า   ถึงไอ้เชนจะพยายามทำหมางเมินเย็นชากับผมแค่ไหน   แต่ในที่สุดมันก็ยังมีเยื่อใย  มีอาการหึงหวงหลุดมาให้เห็นจนได้    ให้มันได้อย่างนี้ซี่  สะใจนิคเป็นบ้า

 

 


 

 

“แต่กุว่าที่ไอ้เชนมันทำแบบนี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” 

 

 

ไอ้โก้เงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนในมือหันมาด่า  เมื่อฟังไอ้คุณชายเพื่อนรักที่เพิ่งกลับจากงานวันเกิดน้องรหัสถลาเข้ามาเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญจูบกันกลางลานจอดรถร้านหมูจุ่มให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบแบบไม่มีเซ็นเซอร์   พวกมรึงนี่ช่างกล้าแท้

 

เชี้ย   กุก็ดูซ้ายมองขวาแล้วว่าไม่มีใครอยู