ข้างบ้านน่ะตัวแสบ 21.1

posted on 24 May 2008 23:36 by skysonatapjj

 

 

 

อยากปักป้ายแขวน  ขึ้นแผ่นเท่าฝา ประกาศให้คนรู้ว่าบ้านนี้หนา... มีคนอกหัก  


 

เสียงพี่ก๊อต  จักรพรรณ์ครวญเพลงดังมาจากวิทยุทรานซิสเตอร์ของป้าร้านข้าวแกง   ฟังแล้วแทงใจเข้าจังๆจนไอ้นิคนี่อยากจะพุ่งหลาวเข้าไปพังวิทยุป้าให้สาแก่ใจ  แต่กลัวป้าแกจะเอาทัพพีในมือฟาดหัวเลยทำได้แค่รีบโกยข้าวเข้าปาก  จ่ายเงินแล้วลากคอไอ้ตะวันลุกออกจากโต๊ะมาอย่างด่วน  

 

 

ผมเตร็ดเตร่นั่งอยู่แถวห้องคอมคณะเพราะคาบบ่ายยังต้องเรียนอีกวิชา  แถมวันนี้ยังเป็นวันเกิดไอ้นกเอี้ยงน้องรหัสต้องลากสังขารพิการอกหักอกเดาะไปสังสรรค์กับสายรหัสอีก  จะชิ่งหนีกลับบ้านไปเลียแผลใจก็ทำไม่ได้  

 

 

จะว่าไปอกหักมันก็ดีเหมือนกันนะ   ปกติผมไม่ค่อยมีอารมณ์สุนทรีมาสนใจอะไรรอบข้างสักเท่าไหร่   แต่พออกหักอกเดาะอย่างนี้แล้ว  อะไรๆรอบตัวมันก็อินไปกับผมหมด   ฟังเพลงก็โดนใจเหมือนเขาแต่งเขาร้องให้ผมโดยเฉพาะ   หรือเห็นลมพัดฝนตก  แม้แต่ใบไม้ร่วง  ก็ยิ่งเศร้ายิ่งเหงาเหมือนมาช่วยบิ้วอารมณ์ผิดหวังให้มันสุดกู่

 

 

จากวันที่ไอ้เชนบอกผมว่าให้เป็นเพื่อนกัน  มาถึงตอนนี้ก็เกือบเดือนแล้วครับ  ตั้งแต่วันนั้นผมก็พยายามยอมรับความจริงในสถานะที่เปลี่ยนไประหว่างเราสองคน  สถานะที่มันออกปากเองว่าให้เป็นเพื่อนกัน    แต่เรื่องอะไรครับ    เรื่องอะไรที่ผมจะต้องไปเป็นเพื่อนกับมันอีก  ในเมื่อเลิกกันไปแล้วมันก็มีแค่คำว่าแฟนเก่าเท่านั้นแหละ  จะให้กลับมาเป็นเพื่อนกันน่ะเหรอ  ให้ผมไปสู้กับสิงโตยังง่ายกว่าเลย 

 

 

“ว่าไงครับไม้” 

 

 

น้องไม้โทรมาหาครับ  พอดีวันนี้ผมชวนน้องไปงานเลี้ยงวันเกิดไอ้นกเอี้ยงมันด้วย

 

 

“พี่นิคทานข้าวยัง  ไม้พักเที่ยงเลยโทรหาเฉยๆ”   ทำเสียงใสถามมา

 

 

“เพิ่งกินข้าวแกงกับไอ้ตะวันเมื่อกี้นี้เอง  ไม้ล่ะ”

 

 

“ยังเลยครับแต่กำลังจะไป  ว่าแต่เย็นนี้พี่นิคจะไปยังไง  ให้ไม้ไปรับมั้ย”

 

 

“ดีเหมือนกัน วันนี้พี่ไม่ได้เอามอไซค์มาด้วย ไม้เตรียมเสื้อผ้ามาค้างกับพี่ด้วยก็ได้นะ”

 

 

ผมคุยอะไรอีกเล็กน้อยกับอีกฝ่ายแล้วกดวาง  พอเงยหน้าขึ้นก็เจอพวกเพื่อนๆชาวคอมครบเซ็ทเลยครับ  ไอ้นางงามกินเด็กทำตาเหลือกตาโปนหมดมาดดาวสาขาแทบจะเค้นคอไอ้นิคกันเลยทีเดียว

 

 

“ไอ้นิค  นี่แกไปร่วมหอลงโลงกับน้องไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่  แล้วไหงมันสลับคู่ผิดตัวกันอย่างนี้ น้องไม้มันชอบเชนแล้วพยายามแย่งเชนไม่ใช่รึไงวะ”

 

 

ถ้าพ่นไฟได้  ไอ้ปิ่นมันคงพ่นใส่หน้าผมไปแล้วครับ

 

 

“โรง  ไอ้ปิ่น ร.เรือ  กรุณาออกอักขระให้ชัดเจน”  ไอ้เจี๊ยบขำเพื่อน

 

 

“ที่พวกแกไม่คืนดีกันสักทีเพราะมีใหม่กันแล้วใช่มั้ย  โธ่เอ้ย” 

 

 

ไอ้ปิ่นยังบ้าต่อเนื่อง  มันพอจะรู้เรื่องที่ไอ้เชนควงน้ำหวาน  แล้วตอนนี้มันก็กำลังเข้าใจว่าผมคั่วน้องไม้อยู่

 

 

“ไม่รู้ดิ  อยู่กับใครแล้วสบายใจกุก็อยุ่กับคนนั้นแหละ” 

 

 

แกล้งไอ้ปิ่นสนุกดีครับ  ถึงในใจๆจะเศร้าเรื่องไอ้เชนกับน้ำหวานมากแค่ไหน  แต่คนอย่างไอ้นิคไม่มีทางเสียเหลี่ยมให้คนอื่นเห็นว่าอ่อนแอเด็ดขาด 

 

 

“ไม่รักเชนแล้วเหรอ”

 

 

ไอ้ปิ่นถามคำถามจี้ใจอีกแล้ว  มรึงจะอะไรนักหนากะกุว้า 

 

 

“ให้มันจบๆไปเถอะว่ะ”

 

 

ตัดบทแล้วแหวกวงล้อมไอ้พวกเพื่อนๆลุกขึ้นยืน  ตั้งใจจะหนีเข้าห้องเรียนแต่ไอ้ตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นไอ้คนที่เป็นท๊อปปิคเดินอยู่กับน้ำหวาน    อะไรนักหนาวะ   ควงกันออกดนอกหน้าอย่างนี้ประกาศแต่งงานกันไปเลยดีมั้ย  โมโหอีกแล้วครับ  ไอ้นิคทั้งโมโหทั้งเจ็บใจต้องรีบเดินหนีก่อนอาการจะกำเริบ   

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไอ้นี่  กุเรียกจนคอจะแตกยังไม่ได้ยินอีก”

 

 

เสียงอย่างกับฟ้าผ่ามาพร้อมฝ่ามือไร้เงาตบป๊าบเข้ากลางกระหม่อมจนคอแทบหัก  กิริยามารยาทแบบผู้ดีมีสกุลอย่างนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เจ๋ง  หัวหน้าตระกูลสายรหัสไอ้นิคยังไงล่ะครับ

 

 

“ไอ้กวางไอ้เอล่ะ”  พี่รหัสปีสี่ปีสามของผมยังไม่มาพี่เจ๋งเลยถามหา

 

 

“เดี๋ยวมาพี่”

 

 

ผมตอบแล้วก็หันไปหาน้องไม้ที่กลับมานั่งข้างๆพร้อมวัตถุดิบสำหรับลงหม้อ  วันนี้พวกผมนัดกันมาเลี้ยงวันเกิดให้ไอ้นกเอี้ยงที่ร้านหมูจุ่มครับ  ก็แต่ละคนนี่กินกันอย่างกับยัดลงกระเพาะจะให้พาไปเลี้ยงหรูมีหวังคงหมดตัวกันทั้งสายรหัส  ปรึกษากับพี่กวางแล้วเลยพากันมากินหมู่จุ่มบุฟเฟ่ต์ที่ราคาโอเคและมีของกินให้เลือกเยอะแยะไม่ใช่แค่หมูจุ่มเหมือนชื่อร้าน     

 

 

“ใส่โหระพาเยอะๆเลยไม้” 

 

 

“ไม้ไม่ชอบเท่าไหร่  พี่นิคกินเองนะ”  ถามผมแล้วก็หยิบผักใส่

 

 

“ได้ไงวะ กินเข้าไปเลย ประโยชน์ทั้งนั้น” 

 

 

วิญญาณพี่ใหญ่เข้าสิงครับ  ไอ้นิคบังคับให้พวกแฝดกินผักบ่อยๆตอนอยู่ด้วยกัน  เลยติดนิสัยพอมาเจอไอ้น้องไม้เลยลืมตัวบังคับมันไป

 

 

“ก้อมันไม่อร่อยอ่ะ”  

 

 

ไม้ทำหน้ามุ่ยแต่ก็ยอมตักเข้าปากจนผมอดยิ้มไม่ได้    ตอนนี้ชาววิดวะคอมทยอยกันเข้ามาแล้วครับ   แทบจะยกกันมาทั้งสาขาเพราะไอ้นกเอี้ยงมันคนกว้างขวาง  ไปเจ๋อกับชาวบ้านจนเขารู้จักมันไปทั่ว   พี่กวางพาแฟนหนุ่มวิดวะเคมีมาด้วย  ส่วนพี่เอที่ยังโสดก็มากับพวกพี่ปีสาม  พี่ต้าขาไพ่เพื่อนพี่เจ๋งเดินเอะอะเข้ามากับโอริโอ้แล้วก็ไอ้ตะวัน   รวมญาติจริงๆวันนี้

 

 

“พี่นิค  ไม้ไม่กินก้านนะ”

 

 

น้องไม้ตักก้านผักกาดขาวออกจากถ้วยคืนมาให้ผมที่เป็นคนตักให้มัน

 

 

“อะไรก็ไม่กินอย่างนี้เมื่อไหร่จะโตวะ”

 

 

ไอ้นิคไม่ยอม  จัดการตักยัดปากมันเลยครับ  

 

 

“เอ้า  อ้าปาก  กินให้หมด  ไม่ต้องมาทำหน้าหงิก”

 

 

“เรื่องมากนักก็ช่างมันสิวะ  จะไปสนใจทำไม” 

 

 

เอาแล้วครับ  เสียงพี่เจ๋งทำตัวเจ๋งอีกแล้ว   ไม่รู้เป็นอะไร  ตั้งแต่น้องไม้มารับผมที่คณะเมื่อตอนเย็น  แล้วผมแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน  พี่เจ๋งก็ดูท่าจะเขม่นไม้สุดๆ  เอะอะก็พูดจาขัดคอหรือยั่วโมโห   จนบางครั้งน้องไม้ก็โต้ไปแบบเจ็บๆคันๆ   ไอ้นิคเลยต้องพยายามปรามน้องเพราะยังไงพี่เจ๋งก็อายุมากกว่าไม้ตั้งเยอะ  เป็นรุ่นพี่ของผมตั้งสามปี

 

 

“พี่นิคจะทานอะไรอีกมั้ย  เดี๋ยวไม้ไปตักมาให้”

 

 

แอบโล่งอกครับ  ดีที่ไม้ยังจำคำกำชับของผมได้  พยายามไม่เถียงพี่เจ๋งแต่หันมาคุยกับผมแทน แต่พี่เจ๋งก็ยังไม่เลิกกวนโมโหเด็ก 

 

 

“น้องกุมันมีมือมีตรีน  มันตักเองได้”

 

 

“เอี้ยเจ๋ง  มรึงจะไปแหย่เด็กมันทำไมวะ  นี่น้องสะใภ้มรึงนะว้อย  พูดดีๆหน่อย  ไอ้นิคมันคนกลาง  เดี๋ยวมันจะลำบากใจ  นั่นก็พี่  นี่ก็เมีย  กร๊ากๆๆ” 

 

 

ป๊าดดดดดดดด  พี่ต้าครับ  รู้ว่าแค้นที่เสียไพ่ตอนงานเปิดบ้านแต่พี่ไม่เห็นต้องเล่นมุกนี้เลย  ไอ้นิคหัวเราะจนปวดท้องกับประโยคเตือนใจของพี่ต้า  ก่อนที่พี่แกจะโดนพี่เจ๋งเล่นงานคืน  ด้วยการเทกระเทียมแบบพูนช้อนลงในถ้วยแล้วผสมน้ำซุป  บังคับจับกรอกปากพี่ต้าให้น้องๆนั่งฮากับภาพกีฬามันๆของรุ่นพี่ 

 

 

ไอ้นิคก็มัวแต่หัวเราะพี่รหัสเลยไม่ทันเห็นว่าใครเดินถือกล่องของขวัญเข้ามาพร้อมกับพวกบอยแบนด์ครบเซ็ท   กระทั่งเด็กข้างๆสะกิดให้ผมหันไปดูนั่นแหละ

 

 

แมร่งเอ้ย  ใครชวนมาวะ   หันไปมองหน้าทุกคนที่นั่งอยู่ก็เจอไอ้น้องนกเอี้ยงที่ออกอาการมีพิรุธหลบตาวูบทำเป็นเฉไฉไม่รู้เรื่องหันไปรับกล่องของขวัญจากน้ำหวาน  อยากเอาหม้อหมูจุ่มทุ่มหัวไอ้น้องรหัสตัวดีจริงๆ  เจ้ากี้เจ้าการเรื่องชาวบ้านนะแก

 

 

“อ้าวไอ้เชน  พาสาวน่ารักที่ไหนมาด้วยวะ”

 

 

พี่เจ๋งทัก     แหม   ทำระริกระรี้หน้าหม้อเลยนะพี่กุ

 

 

“หรือว่าแฟน  โถ่เอ้ย   กุนึกว่ามรึงกิ๊กกะไอ้นิคอย่างที่ไอ้เอี้ยงมันบอกซะอีก  555”

 

 

ปากพี่เจ๋งนี่น่าจะหาอะไรมายัดไว้จริงๆ

 

 

“อ้าวๆไอ้เจ๋ง  มรึงพูดงี้สร้างความร้าวฉานนี่หว่า”  ใช่เลยพี่ต้า  พี่พูดถูกเลยคราวนี้

 

 

“น้องสะใภ้มรึงนั่งหัวโด่อยู่นี่ทั้งคน  พูดออกมาได้  เดี๋ยวมันก็กลับไปทะเลาะกันที่บ้านหรอก”

 

 

อ้าว  เพิ่งชมไปแหมบๆ    พี่ต้าหัวเราะเอิ้กๆชี้ไปที่น้องไม้ที่นั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆผม

 

ก่อนหน้านี้เรื่องที่ผมกับไอ้เชนเป็นแฟนกัน   ในคณะก็รู้กันไม่กี่คนหรอกครับ  แม้แต่พี่รหัสผมก็ยังไม่รู้เลย   ถึงไอ้นกเอี้ยงมันจะไปป่าวประกาศสาธยายแต่ส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครเชื่อมันเป็นจริงเป็นจังเพราะรู้ๆกันว่าไอ้นี่มันติ๊งต๊อง  แล้วเวลาอยู่ที่คณะ  พวกผมก็อยู่กันเป็นกลุ่มใหญ่ไม่ค่อยอยู่กันสองต่อสอง   และถึงจะไปกลับด้วยกันทุกวันแต่ก็ไม่มีใครสงสัยหรือคิดอะไรเพราะบ้านเราอยู่ติดกัน 

 

คำพูดของพี่เจ๋งกับพี่ต้าจึงเหมือนกับการหยอกเล่นมากกว่าจะคิดเป็นจริงเป็นจังอะไร

 

 

“พี่เจ๋ง  กินนี่มั้ย  อ่ะ  ผมตักให้  กินเยอะๆปากจะได้ไม่ต้องว่างแล้วพูดมาก”

 

 

น้องไม้เห็นผมเงียบๆไป  เลยโมโหพี่เจ๋ง  ตักอะไรได้ก็ตักใส่จนแทบจะล้นถ้วยพี่เจ๋งแถมยังมีประโยคเด็ดพูดเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคนอีกต่างหาก

 

 

“มรึงว่าอะไรนะ”  พี่เจ๋งนี่แทบจะหักตะเกียบให้แหลกคามือ  สงสัยจะจินตนาการว่าเป็นคอน้องไม้

 

 

“เปล๊า  แค่บอกว่ากินเยอะๆ จะได้แข็งแรง”  แยกเขี้ยวใส่พี่เจ๋งอีก

 

 

ไม่รู้ทำไมฮึ่มฮั่มใส่กันได้ตลอด   แต่เปรียบแ