ข้างบ้านน่ะตัวแสบ 20.1

posted on 05 May 2008 01:36 by skysonatapjj

 

มันก็แค่อกหักล่ะวะ  จะเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว ผมค่อยๆลืมตาตื่นพร้อมกับประโยคที่พยายามสะกดจิตตัวเองทั้งคืน หันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงก็เพิ่งจะหกโมงเช้า  จะนอนต่อก็นอนไม่หลับลุกขึ้นนั่งถอนใจเฮือกๆ  เมื่อวานกุบอกเลิกไอ้เชนไปแล้วนี่หว่า  แล้วไอ้โย่งมันก็ไม่คิดจะมาง้อสักนิด  อุตส่าห์นั่งรออยู่จนดึกแต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงโทรศัพท์สักแอะ  ว้อยยยย  ช่างแมร่ง   ท่องไว้ไอ้นิค แค่อกหักจะเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว มันก็แค่อกหัก แค่อกหัก   ใช่  ก็แค่อกหัก  ฮือๆๆ   กุอกหัก  ไอ้เชนมันไม่แคร์กุแล้ว  นั่งน้ำตาซึมเล็กๆก่อนที่เสียงของไอ้แนนจะงัวเงียถามขึ้น  

 

 

“มีเรียนเช้าเหรอพี่นิค” 

 

 

“เปล่า  วันนี้โดด”  

 

 

“อ้าว”

 

 

“พวกตัวนอนกันไปก่อนเถอะ  เดี๋ยวสายๆพี่จะมาปลุก แล้วไปเที่ยวกัน”


 

 

ไม่มีอารมณ์จะเรียนจริงๆวันนี้   ออกไปเที่ยวให้มันหายเซ็งดีกว่า  คิดมากก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา   ใช่   มันก็แค่อกหัก   ถ้ามรึงอกเดาะกระดูกทิ่มปอดโดนเข็นเข้าไอซียูเมื่อไหร่  เมื่อนั้นค่อยมานั่งคร่ำครวญจะดีกว่า   ปลอบใจตัวเองแบบบ้าๆแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวปล่อยให้ไอ้สองตัวฝาแฝดนอนต่อ    วันนี้ก็วันศุกร์    อีกแค่วันเดียวพวกแฝดก็ต้องกลับบ้านแล้ว  เหงาเหมือนกันแฮะ  เฮ้อ....ทำไมช่วงนี้ถึงได้เซนซิทีฟ  แบบหัวใจไม่แข็งแรงอย่างนี้วะ

 

 

เดินลงไปห้องครัวเพื่อหาอะไรใส่ท้องที่ร้องประท้วงแต่เช้าเพราะเมื่อวานกินอะไรไม่ลงนอกจากสับปะรดของไอ้เชฟแม็ค  

 

 

ปกติผมไม่ชอบรสชาติเปรี้ยวๆของสับปะรดเท่าไหร่  (ไอ้นางแลหวานๆที่แม่ค้าบอกนั่นแหละ  ซื้อมาทีไรไม่เห็นมันจะหวานอย่างที่บอกสักที)   เวลากินเข้าไปแล้ว  รสชาติเปรี้ยวๆของมันจะต้องจี๊ดขึ้นหัวตุบๆทุกที   กลับกันถ้าอยู่ในโหมดเศร้าแล้วกินเข้าไปให้ขมับมันตุบๆ ผมว่ามันสะใจดีพิลึก   ใช่   คนอย่างไอ้นิคมันหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง   ไอ้น้องไม้มันคงกะไว้แล้วล่ะสิว่าผมกับไอ้เชนจะต้องแตกคอกัน  ก็ดี  ในเมื่อมันเล่นแรงอย่างนี้  ผมก็จะเอาบ้าง  หมดเวลาจะมานั่งซึมเป็นหมาโดนยาแล้วไอ้นิค

 

คิดอะไรบางอย่างแบบร้อยแปดพันเก้าตลบอยู่ในหัว  ปากก็เคี้ยวพายกรอบที่ไอ้คินซื้อมาทิ้งไว้ให้ในตู้ไปด้วย 


 

 

“พี่นิคครับ”

 

 

เสียงเรียกหลอนประสาทแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน   เวงตะไลเอ้ย   มันมาอีกแล้ว   ไอ้น้องไม้มันมาอีกแล้วครับ   ไอ้นิคหมดอารมณ์กิน  กระแทกถุงขนมเก็บเข้าตู้ทันที    อ๊ะๆๆๆ  แต่เดี๋ยวก่อน  อย่าเพิ่งๆ  ใครที่คิดว่าผมจะกระโจนเข้าฆาตกรรมอำพรางหมกส้มไอ้เด็กวอนส้นนี่ให้สาสมกับความแค้นที่มีอยู่นั้นคุณคิดผิดถนัดเสียแล้วล่ะ  

 

 

“จะมาหาเรื่องอะไรอีก”   ถามเสียงเย็นยิ่งกว่าอุณหภูมิในตู้ไอติมวอลล์

 

 

“ฟังไม้อธิบายหน่อยได้มั้ย  ไม้ไม่ได้ทำจริงๆนะพี่นิค  จะให้ไม้ไปสาบานที่ไหนก็ได้”

 

 

ทำเสียงจะร้องไห้อีก  รู้ว่ากุแพ้น้ำตาล่ะเอาใหญ่เลยนะมรึง

 

 

“ตอนนี้พี่ไม่อยากรู้แล้วล่ะว่าไม้จะทำจริงๆรึเปล่า  ยังไงพี่ก็เลิกกับไอ้เชนไปแล้ว  พูดอะไรตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ”

 

 

วู้   สุดยอด  จบเรื่องไอ้น้องไม้กุจะลาออกไปเขียนนิยายน้ำเน่าขายแล้ว  ไม่เรียนแล้ววิดว้งวิดวะเนี่ย   

 

 

“ทำไมจะไม่มีประโยชน์  ไม้รู้ว่าที่พี่นิคบอกเลิกกับพี่เชนก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ  ถ้าพี่ยอมไปคุยกับพี่เชน   ยังไงพี่เชนก็ต้องขอคืนดีอยู่แล้วล่ะ”

 

 

ทำเสียงตะล่อมกุเต็มที่  ว่าแต่ใครเป็นพี่มรึงวะ   เรียกอยู่ได้  พี่นิคๆ  เซ็งว่ะ  เกลียดมันตีสองหน้า  มาทำหน้าซื่อตาใสบอกให้กุไปคุยกับไอ้เชน   เหอะ  เชื่อตายล่ะ  ผมนึกในใจ   

 

 

“ไม้มาพูดแบบนี้กับพี่ต้องการอะไรกันแน่”

 

 

ทำเสียงเจ็บปวด  พร้อมตีหน้าเศร้าแบบสุดลิ่มทิ่มเหวลึก  ความสามารถรอบด้านจริงๆไอ้นิค  สำนวนเน่าแล้วยังเล่นละครเก่งอีก 

 

 

“ไม้เปล่านะ  ไม้พูดจริงๆ  ไม้ไม่ได้เกลียดพี่นิคแล้ว  เรื่องที่ร้านนมคราวนั้นเพราะวินเขามาปรึกษาว่าเขาไม่อยากให้พี่ชายคบกับผู้ชายด้วยกัน  ไม้ขอโทษ  ไม้ไม่ได้ตั้งใจ”

 

 

ผมชงไมโลแล้วเดินเลี่ยงไปนั่งโซฟา  ปล่อยให้ไอ้น้องมันพล่ามของมันไป  ใครจะฟัง   โธ่  รู้ๆอยู่ว่ามันตีหน้าเศร้าเท่าความเท็จให้ฟังทั้งนั้น  ใครเชื่อก็โง่เต็มที

 

 

“พี่นิคจะให้ไม้ทำยังไงไม้ยอมทุกอย่างเลยนะ  ไม้ไปอธิบายให้พี่เชนฟังก็ได้”

 

 

ยังจะตามมาราวีกุอีก  ไอ้นิคแอบถอนใจเซ็งๆ แต่เอาเถอะ  เล่นกับมันต่ออีกหน่อยแล้วกัน  เดี๋ยวเถอะ   อีกเดี๋ยวพ่อจะทำให้แล่นหนีกลับบ้านแบบหางจุกตูดเลยมรึง  ไอ้น้องไม้เดินเข้ามานั่งข้างๆแบบกล้าๆกลัวๆ 

 

 

“พี่นิคจะให้ไม้ทำยังไงพี่นิคถึงจะยอมเชื่อ” 

 

 

“ก็ได้   ในเมื่อไม้ยืนยันอย่างนี้พี่ก็จะลองเชื่อดูสักครั้ง”    ยิ้มอ่อนโยนแต่ในใจตะโกนว่า ยังไงกุก็ไม่เชื่อว้อย

 

 

“พี่นิคเชื่อไม้แล้วจริงๆเหรอ”  แน่ะ  ทำดีใจ  คว้าแขนกุไปเขย่า แถมทำหน้าอย่างกับถูกหวย

 

 

“ครับ  พี่เชื่